Waar is Fija?

Toen ik vanmorgen terug kwam van de eerste ochtendwandeling was Fija nergens te bekennen; niet in haar bench, niet in een mand, niet in de kamer, niet in de keuken, waar kon ze toch zijn?

Lag de kleine meid toch heerlijk in een wasmand te slapen met was die ik even daarvoor uit de droger had gehaald...

Maandagmiddag

Het begint een vaste gewoonte te worden, een gezamenlijke wandeling op maandagmiddag met Nettie en Limbo.
Limbo is een broertje van Loesje, dus ook een "Zwarte Bellen hondje".

Fija was ook mee, zij maakte kennis met Limbo...

Oom Jikke

Fija mist haar maatje Sinne toch wel een beetje, ze kunnen niet meer samen verstoppertje spelen onder de kast, of samen aan een speeltje trekken, of samen stoeien, of.... samen slapen, en dat was afgelopen nacht toch wel te merken. Fija was verschillende keren wakker en brulde de hele boel bij elkaar :(

Maar gelukkig is Jikke er nog, onze 11 jaar oude Friese Stabij, die wilde wel even met haar stoeien. Het is zo'n goeie lobbes, vandaar ook... oom Jikke.

Dag Sinne!

De laatste pup uit het nest van Lindi is uitgevlogen. Sinne is vandaag met haar nieuwe familie mee naar Hoeselt in België gegaan.

Sinne maakte kennis met LouLou...

... knuffelt met Marie...

... en met Aramis...

... en ging met haar nieuwe familie op de groepsfoto (voor de inmiddels bekende groene deur:))

En toen was het zover, de ruim twee uur durende reis kon beginnen...

... dag Sinne! Doe je de groeten aan Bommel?

Polderpret...

... dat is de titel van het mailtje wat ik vandaag ontving, met daarbij de behorende foto's die de titel van de mail verklaarde.

Ik vind het altijd geweldig om foto's van mijn nakomelingen te ontvangen en ik blijf graag op de hoogte van hun ontwikkelingen.

Op de foto's staan Jeppe en Aukje, Aukje is een dochter van Jeppe en mijn Renske, zij is geboren op 26 augustus j.l.

Rob en Hanny, hun eigenaren, zijn net als ik fanatieke foto makers, dus met de foto's van Aukje en haar pa zit het wel goed...

Het onderspit delven

Gisteren konden we even genieten van een winterzonnetje in deze donkere periode van het jaar.
De pupjes speelden buiten; die zijn steeds meer aan elkaar gewaagd. Het valt op dat Fija steeds het onderspit delft, niet omdat ze zo'n "watje" is, want daar ziet het helemaal niet naar uit. Ook niet omdat Sinne zo super stoer is.

Ik denk dat het door het leeftijdsverschil komt, de meisjes schelen precies 10 dagen met elkaar en dat is over een periode van 8/9 weken best veel. Sinne is gewoon sterker, groter en ouder. Fija is nog een ukkepukkie (die zich niet op haar kop laat zitten...)

Examenweek

Sinne (in het nest Sofie) is vandaag 9 weken oud. Zij heeft haar ouderlijke nest nog niet verlaten.
De kinderen uit het gezin waar zij eind deze week naar toe gaat hebben nu examenweek, en hun moeder was bang dat hun leerprestaties er wel eens bij in zouden kunnen schieten met een nieuwe pup in huis. Daar kan ik me wel wat bij voorstellen en dus blijft Sinne hier wat langer.

Geen probleem, we genieten gewoon nog wat langer van elkaar. En de kinderen kunnen straks in hun welverdiende kerstvakantie alle tijd en aandacht aan hun nieuwe huisgenoot besteden.





Ook een paar fotootjes van Sinne erbij, dan kunnen haar nieuwe baasjes toch zien dat ze weer gegroeid is...

"Geef mij maar een piepertje...

... daar kan je lekker mee spelen en heerlijk in bijten".

Ik wist niet dat ik weer zo zou genieten van een pup. Ook van een pup die hier niet geboren is, of misschien moet ik wel zeggen: juist van een pup die hier niet geboren is.

Pleegmoeder

Lindi speelt voor pleegmoeder, en Fija voor pleegdochter.

Het is heel bijzonder om te zien hoe die twee met elkaar omgaan. Ik heb niet het idee dat Lindi nog veel melk zal hebben, maar ze gaat toch een paar keer per dag staan om Fija de kans te geven wat bij haar te drinken.
Sinne, het nu nog enigste overgebleven pupje uit het nest van Lindi, pikt dan ook nog een slokje mee, gelijk heeft ze!

1 dag later

Als ik een nestje fok probeer ik er altijd rekening mee te houden dat ik me niet teveel aan de pups ga hechten, ik weet immers dat we na acht weken weer afscheid van elkaar moet nemen. Met een gepaste nuchterheid kan ik deze pups met liefde, aandacht en zorg begeleiden tijdens deze weken, en kan ik er ook afstand van doen als dat moment daar is.

Het is echter nog maar één dag geleden dat Fija ons huis binnenkwam. Aan dit nog kleine meisje waar ik haar verdere leventje voor mag zorgen mag ik wel mijn liefde blijven geven, aan haar mag ik me wel gaan hechten. Vandaag constateerde ik bij mijzelf dat ik deze kleine, dartele meid na één dag al in mijn hart heb gesloten...